Urodził się 1 grudnia 1867 roku w Mierzanowie, w rodzinie szlacheckiej o powstańczych tradycjach. Budowniczy polskiego przemysłu chemicznego. W 1925 roku został rektorem Politechniki Lwowskiej, w latach 1925-1926 był profesorem Politechniki Warszawskiej.
Znał Piłsudskiego jeszcze z ruchu socjalistycznego. Po przewrocie majowym 1926 roku i odmowie Piłsudskiego objęcia prezydentury został kandydatem obozu. 1 czerwca 1926 roku Zgromadzenie Narodowe wybrało go na prezydenta: w pierwszym głosowaniu 215 głosów przy 211 dla Bnińskiego i 56 dla Zygmunta Marka, w drugim 281 do 200. Szerzej nieznany naukowiec został trzecim prezydentem RP.
Za życia Piłsudskiego pełnił głównie funkcje reprezentacyjne, ośrodkiem decyzji był marszałek. Mościcki skupił się na gospodarce. W 1930 roku zainicjował budowę kombinatu chemicznego w Mościcach pod Tarnowem. Był członkiem honorowym SEP i wielu stowarzyszeń technicznych.
Po wybuchu wojny ewakuował się do Rumunii, gdzie został internowany. 30 września 1939 roku zrezygnował z urzędu. W grudniu 1939 wyjechał do Szwajcarii. Zmarł 2 października 1946 roku w Versoix i został tam pochowany pod prostym drewnianym krzyżem z inicjałami I.M. W 1993 roku jego szczątki sprowadzono do Polski i złożono w krypcie archikatedry św. Jana w Warszawie.
Wprowadził patronat prezydenta nad rodzinami wielodzietnymi, także finansowy. Część swoich patentów oddał bezpłatnie: nie chciał hamować postępu nauki.